February 23
เฮ้ออออ....เหนื่อยจริงๆ....เรื่องมากมายผ่านเข้ามา...งานปัจจุบันก็มากมายเหลือล้น...ทำไมไม่มีใครรับได้ไม่มีใครเข้าใจเลยเน้อ...แต่เราคงเลือกได้อย่างเดียวละมั้ง...ไม่งานก็รัก...เพราะเรียนหนะ...บังคับเลือก...เหอะๆ...คนเยอะแยะมากมาย...ไม่ทำงานกับเราแล้วจะรู้ได้ไงว่ามันหนักหนามากมาย...รับไม่ได้เหรอคับ....ไม่มีเวลาให้ไม่สนใจ...เราก็เครียดหลายเรื่องเหมือนกันนะ...ไม่มีกำลังใจจากใคร...แทนที่จะมี...แต่กลับยิ่งแย่กว่า...การรักแล้วทุ่มเพื่อคนอื่นได้ฝ่ายเดียวคงหายากมั้ง...หรืออาจไม่มีเลยก็ได้...ทุกคนเห็นแก่ตัวกับเรื่องของคำว่ารักทั้งนั้น...รักเค้าแล้ว...ต้องให้เค้ารักตอบงั้นเหรอ...นี่เหรอสิ่งที่เรียกว่าความรัก...ไม่หนะ...ไม่จำเป็น...มันไม่ใช่...มันไม่ใช่ที่ผมต้องการ...รักแล้วอย่างผมไม่ต้องรักตอบ...ขอแค่ให้เค้ารับรู้ก็พอ...แต่ไหงทุกคนถึงต้องการความรักตอบละท่าน...ก็พอเข้าใจนะ...ว่ารักแล้วไม่มีการตอบรับมันเจ็บ...แต่ถ้าเป็นผมผมก็คงทนต่อไป....ทำไมหนะเหรอ...ก็เพราะว่าขนาดแค่นี้...แค่ยังไม่ได้แต่งงานยังไม่ได้อยู่ด้วยกัน...เรื่องแค่นี้ยังทนไม่ได้...พอแต่งงานไป...นั่นหมายถึงคุณได้ตัดสินใจไปแล้วว่าจะใช้ชีวิตคู่กับคนนั้น...แต่พอถึงวันนึง...รักของคุณที่มีกับคู่ของคุณจืดจางไป...คุณเจ็บ...คุณทนไม่ไหว...คุณต้องการหาคนใหม่ที่ดีกว่า...เหอะๆ...ไม่อยากคิดว่าถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆคุณจะได้ใช้ชีวิตกับคนที่คุณรักจริงแล้วเค้าก็รักคุณจริงเหรอ...นั่นมันก็แค่ความหลง...ซึ่งใครๆก็เป็นได้...เพียงแค่เจออะไรที่ดีกว่าชั่ววูป...ซึ่งก็อย่างที่บอก...มันแค่ชั่วเดียว.....คุณลองคิดดูสิคับ...ใครอยากทำอะไรก็เชิญ...คิดดูเองละกันทุกท่าน...หวังวาทุกท่านที่อ่านคงโตพอที่จะคิดเองได้....ตายสบาย...เพราะผมก็มีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบต่างๆมากมาย...จะให้หมกมุ่นกับสิงเดียวสิ่งหนึ่งก็คงแย่หน่อย..ที่ใส่ใจได้ไม่เต็มที่....ไม่อยากบ่นให้ใครฟังไง...เลยมาบ่นคนเดียว....เหอะๆ...กลับมาอ่านอีกรอบจะเป็นไงเนี่ย....อ่านสือสอบก็เครียดพอแล้วนะ
Tools 
